• Beste BVCB-ers,

     

    De afgelopen maanden waren door het heersende corona-virus en de bijkomstige maatregelen voor niemand fijn. De sporters, acteurs en artiesten konden niet meer hun gebruikelijke podiums betreden en dit viel hen soms zwaar. Dit gold ook voor Ger. Hij was geen sporter, acteur, noch artiest, maar wij weten waar zijn denkbeeldige podium stond: te midden van de mensen langs de lijn bij BVCB.

     

    In het midden jaren 80 van de vorige eeuw, is het begonnen.

    Na afloop van mijn ochtendwedstrijd, keken we ’s middags samen de wedstrijden van het 1e elftal.

    Thuiswedstrijden sloegen we zelden over, maar ook bij uitwedstrijden stonden we regelmatig langs het veld. In die tijd betekende dat nog wel eens een tripje naar de ‘Eilanden’ met wedstrijden in bijvoorbeeld Herkingen of Rockanje.

    Eigenlijk best bijzonder voor iemand die net een werkweek van zo’n 70-80 uur achter de rug had en thuis de zorg voor een jong gezin droeg. Zo zag mijn moeder het vaak ook. Maar zij wist niet, waar wij wekelijks van genoten:

    De mooie doelpunten van Dick van Ardenne,

    De reactie van Theo van Dijk na een onterecht ontvangen gele kaart,

    De onverzettelijkheid van Daan Breedijk,

    De strak genomen vrije trappen van Willem Strijker,

    De wijze waarop Leo v Rutten zijn tegenstanders met de bal en ook met zijn mond tot ’snuggert’ degradeerde,

    Etc,

    Hoewel er ook genoeg wedstrijden bij waren waarin de verzorgers het drukker hadden dan de beide keepers, zorgde dit team ervoor dat er geen ontkomen meer aan was: Ger werd supporter van BVCB.

     

    Een aantal jaren en vele wedstrijden later, werd Ger leider van mijn toenmalige D-elftal, samen met oer BVCB-er Frank Lamens.

    In een, laten we zeggen, iets onorthodoxere stijl tov de pedagogische richtlijnen die vandaag de dag gelden, coachten zij ons naar het kampioenschap en bezorgden zichzelf en de spelers een fijne tijd. 

    BVCB was nog steeds die sociale club waar plaats was voor heel diverse mensen met bijzondere karakters. Door zijn Amsterdamse herkomst en branie werd Ger tot dan toe nog wel eens met een schuin oog bekeken. Maar omdat Ger en Frank samen zo goed met elkaar optrokken, kreeg Ger bij steeds meer BVCB-ers de kans om nader kennis te maken.

    Zo groeide langzaam maar zeker het aantal kennissen en vrienden binnen BVCB. En aanvaardde mijn moeder dat Ger de contacten met de mensen op de voetbalclub nodig had; dit gaf naast het werk ontspanning en maakte hem gelukkig.

     

    Toen ik kort voor de eeuwwisseling in de selectie van BVCB terecht kwam, stonden er meestal maar weinig mensen langs de lijn bij onze wedstrijden.

    Bij de thuis-wedstrijden ging het nog wel, maar in het uitvak op locatie had Ger samen met Hans en Wil Hulshof de plaatsen voor het uitkiezen. 

    Na verloop van tijd nam het aantal toeschouwers toe. Natuurlijk omdat het team steeds beter ging presteren. Maar misschien toch ook wel omdat Ger steeds meer mensen om zich heen trok waarmee het plezierig was om samen te kijken, te praten en te dollen.

     

    Wanneer ik besluit te stoppen met voetbal, gaat Ger gewoon door met het volgen van BVCB wedstrijden.

    Naast het 1e elftal, interesseert hij zich voor de overige seniorenteams en ook voor de jeugd. Al wordt de leeftijdskloof met hen steeds groter en kent hij niet meer ieder jeugdlid bij naam.

    Maar het geluk lacht hem toe; op de Poldermolen krijgt hij nieuwe buren; een jong gezin met 2 kleine jongens. Al snel worden die door Ger enthousiast gemaakt en als zij oud genoeg zijn, worden zij lid bij BVCB.

    En dan gaat het zoals ik vroeger bij mijzelf en later ook bij mijn zoon heb meegemaakt:

    Ger gaat zoveel mogelijk naar de wedstrijden van z’n buurjongens kijken, kent na een paar weken alle jongens uit het team en na een paar maanden alle supporterende ouders van het team. En weet iedereen wie Ger is.

     

    Enkele weken terug moet ik Ger meedelen dat ik van het overlijden van Piet de Koning heb vernomen.

    Na een korte stilte, antwoordt hij: dit was een van de oprichters van BVCB.

    Ger had een goed contact met de (klein-)kinderen van inmiddels overleden Jacques Bakker.

    Ook als het over Cees, Arjan of Sander ging, liet Ger terloops dan vallen: hun (groot-)vader was een van de oprichters van BVCB.

    Nu had Ger wel vaker de neiging ongevraagd zijn feitenkennis met iemand te delen en omdat mij dit inmiddels ook bekend was, dacht ik er verder niet bij na.

    Maar later besefte ik dat Ger eigenlijk bedoelde: Dankzij 4 jonge jongens die ooit uit enthousiasme een voetbalclub hebben opgericht, heb ik maar mooi de kans gekregen heel wat fijne mensen te leren kennen en zoveel plezierige momenten langs het voetbalveld te beleven.

     

    Zoals de oprichters van de club het voor ogen hadden en uiteindelijk hebben waargemaakt,

    besluit ik met een uitspraak van Ger welke ik graag met alle BVCB-ers wil delen:

    Maak er wat van.

     

     

    Gerrie Schumacher